بر فراق تو صبر نمايم ، و اگر بر گرمى آتش شكيبائى نمايم ، چگونه تاب آورم جدائى از كرامتها و لطفهاى تو را و كسى كه در اين مرتبه از محبّت باشد نزديك گناه نمىگردد كه پسنديدهء محبوبش نيست ، و طاعت را به جان براى محبوب مىكند ، و مزد منظورش نيست ، و محبّت خواب و غفلت را بر او حرام كرده . چنانچه محبوب ربّ العالمين جعفر بن محمد عليهما السّلام مىفرمايد كه : دوست خدا نيست آنكه معصيت خدا مىكند ، بعد از آن شعرى فرمودند كه مضمونش اين است كه : تو معصيت الهى مىكنى و محبّت او را اظهار مىنمائى ، بسيار دور است كار تو از گفتار تو ، اگر در محبّت راستگو بودى فرمان او را ترك نمىكردى ، به درستى كه دوست مطيع دوست خود مىباشد . و ايضا به سند معتبر از آن حضرت منقول است كه فرمود : مردم عبادت الهى را بر سه وجه مىكنند : جمعى عبادت را از براى طمع ثواب مىكنند ، و اين عبادت حريصان است كه حرص و خواهش لذّات موجب بندگى ايشان شده ، و طايفهء ديگر عبادت را از ترس آتش مىكنند ، اين عبادت غلامان است كه از ترس سياست آقا كار مىكنند ، و ليكن من عبادت خدا را براى محبّت او مىكنم ، و اين عبادت گرام و بزرگواران است ، و اين مرتبهء ايمنى است ، چنانچه حق‌تعالى مىفرمايد وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ « 1 » ايشان از ترس روز قيامت ايمنند ، و مىفرمايد كه : بگو اى محمّد به مردم اگر خدا را دوست مىداريد پيروى من كنيد تا خدا شما را دوست دارد ، و گناهان شما را بيامرزد ، پس فرمود : كسى كه خدا را دوست مىدارد خدا او را دوست مىدارد ، و هركه خدا را دوست داشت او در امان است ، يعنى در دنيا از شرّ شياطين و هواهاى نفسانى ايمن است ، و در قيامت از خوف و بيم عذاب الهى نجات دارد « 2 » .

--> ( 1 ) سورهء نمل : 89 . ( 2 ) خصال شيخ صدوق ص 188 ح 259 .